پاک نمی شود
این لکه که بر نقشه است
نه با نفت
نه با ناخن
دوستانم
چون پلیکانهای از نفس افتاده
به خاورهای دور رفته اند
من نزدیک تو بودم
نفس به نفس
پاک نمی شود
دستهای تو
پاک نمی شود
از گریه ها که می کنم
تنگ
مثل رفتار زنانه با اشیا
.
.
. بخشی از شعر آجرها سمیرا کرمی در شماره آذر ماه سایت ادبی لیلا صادقی
منتظر نظرات دوستان در این سایت هستم
هر شب
پرنده های مرده جمع می کنم
از میز از تخت از اتاق
چنان چال شدی در اشیا
که به پرده های باردار حسودی ام می شود
به باد پیچیده در اتاق
ادبانهای راه نیفتاده
دریا
پرنده های مرده اش را به قایقم می کوبد
بوی نفت گرفته
این رابطه
بوی خاورمیانه
بوی زمین پوسته شده ای که باید
باید
ِترکش کنم
با حرفها روشنم نمی کند
کبریت می کشد
به باران پشت پنجره
به دوستت دارمی که تا لبهایم
و هر بار می ماسد
به دهانم
با حرفها گرمم نمی کند
کبریت می کشد
به برگ برگ
که چیده در سنگ چین آخر هر هفته
که در خانه مانده ایم
جای نرفته ایم
و چال می شود
در خودش
مچاله می شود
لای آن همه کاغذ
سالهاست
سردم است
بارانی های سیاهم را
از چمدان لباسهای زمستانی
بیرون کشیده ای
جیبهایش هنوز سرد است
اگر به انگشتهایم برسد
سرما
به قلبم
باید حرف بزنم
نخوابم
حرف بزنم
جای تو
جای تو نیست
خیالت قدم می زند می زند
نه خواب می رود
نه بیداری
مرا راه می برد
تمام اتاق را
ساعتها
دست تو نیست
دری را که باز نکرده ای هنوز
می بندی
به تخت
خوابهای
بیداری
ترکت نمی کنم
جا
افتاده ای
از حرفهای که نگفته ام
از وقتی دورت سیم خاردار کشیده
مغزم
هر شب
با دستها و لبهای خونی به خانه می روم
به دوستم که ترسیده می گویم
تمشک وحشی چیده ام
به شدت از علاقه اش به مربای تمشک
چیزهایی می گوید
راستی دیدمش
حس کردم
حرفهایت را دهنش
دوست داشتنت را در رفتارش
فشردن دستهایش
را در دستت
حس کردم
حس کردم چطور بدست گرفته ای
حتی کتابهایش را
وقت پریدن از جوی باریکی در دربند
حس کردم
چطور می خواسته بی افتد
تو بغلش کرده ای که نه
و کتابهایتان را که باد ورق زده است
خسته ام
به اندازه نوشتن این یادداشت
برای چسباندن روی در یخچال خسته ام
رفتنت را در پیچ کوچه که تمام کردی
دستمال گردنت را باز کردی
پیرهنم را که بوی تنم را برده بودی
در آشغالی همسایه پیدا کرده ام
لعنت به هر چه گل سرخت که باز می شود
در دلم یکی یکی یکی
لعنت به پیچی که فرو داده تا بند باز کفشهایت
به اولین باری که دستت ریخت روی لباسم
پاکش کردی
با لبت ؟!
روی صورتم ؟!
از بس هل شدی
شب ماندی
هر شب ماندی
حالا صداهایی از بالشم، هر شب،
بلندم می کند می کشاندم تا پشت در
تنهایی ام می گیرد
حتی ندانم شب پای چه صفحه ی چه کتابی ، در چه کناری خوابت برده
لیوانی می گیرم از آب انگور هایی که در لیوان
گریه اند
سالها گریه اند
هفت ساله اند
با گریه به زندگی بعد از تو آب میدهم
پشت رفتنت در کوچه آب می ریزم
چه سگ داشت
موبایلم
پاچه جیبم را می گرفت
و زنگ های گاه گاه تو
با حرفهایی که باید می گفتم
وای حرفهایی که نباید می گفتم
و زنگهایی که بهم ریخت
چه می گفتم؟
چه نمی گفتم؟
باید جلویش استخوانی می انداختم
← صفحه بعد
نظرات ()
