خودي ات

+  

گندم زار های آتش گرفته

دود های تا آسمان

                                      لباس های سیاه

روزهای هفته ام را می گویم

کلمه

 کلمه

کبریت می کشی

تا سوختن اشیایی که خانه اند

       به دیوارهای کاغذی ام باران ریزش گرفته

                                                پا  روی خواستنت/ پاروی نوح بود اگر ندیده بودمت 

                                           جز تو

                                                  جز این انگشت های کشیده

                                                              و آن کلمه ها

                                                                      و آن باران

                                                                            آن خیس

 چه می ماند از من

     که می پیچد به هر چیز جز تو

                                       جز آن کلمه های مرده

و تنی که باید از آن به من بگویی

                        بدونه تو بی بدن بی وزن از آسمان به پوست و گوشتم کشیدی

بدنی که بعد ازتو بدست آورده ام                        

    تنی که باید  به من بشناسانی

                                 سیاهی های خیسی که

                                                   که مردم، مردمک می گویند

+  

مرد از کنار دیوارها

                 گذشته ام

اشیا کهنه را محکوم کرد ام

                                 به خاک خوردگی

به آویزان لبه میزها

به چرک روی

روبروی من ایستاده اند

و من روبروی زنی که کلمه ای پشت کلمه ای می گذارد

که نگذارد

دستی روی دستگیره ای

                   پنهان می برم به بالش ها

از پای پیاه روی کوچه ای که مال من نیست

شهری که مال من نیست

از شیشه ی کثیف اتوبوسی که کجا می رود

                                 خودم را پیچیده ام

                                       در روزنامه

                                            برای روزی های به تو می رسد روزی

                                                      آن روز

                                                        از دیروز

                                                    شروع می کنم

همه چیزم را

+  

با  تلفنی   سر میزم می ایی

 میمانی

روزها

صبحانه  فقط قهوه می خوری 

                                          شبها بیداری

                                               دور می ایستی تا کنار پنجره

زیاد است

برای من

زود می روی

زود است

برای من

بهم می ریزم

بند کفشهایم باز می ماند

چه سرگرمی بزرگی برای شهر بی تو

پیاده رو ها را پیاده می روم

تلفن  دستی ام عرق می کند

آب می شود

این رودخانه گاهی ترا آورده

گاهی سنگ

در دلم سنگی می افتد

سنگینی به زانو می اندازدم

تنی که لمسی از تو آبش می کند

 گفته اند

این رودخانه گاهی قایق می آورد

+  

خیلی وقت ها پیش اومده که شروع کنم به نوشتن شعرو دستم بی خواست من جلو رفته

دلم گرفته

دلم گرفته

دلم گرفته

به ایو ان می روم

ودستم را 

برپوست کشیده شب می کشم

چراغ های رابطه تاریکند

کسی مرا به مهمانی آفتاب نخواهد برد

این یعنی افسردگی یا دلمردگی یا دل گرفتگی   یاسکوت  یا بی کلمگی  یا همه ی اینها وقتی دست به دست هم می دهند .                                                           

+  

                                                                                                 edit٢  

صبحانه ات باشم

                 با آن همه لباس زیر

 من از کلمه می ریخت

دست می بردی به چاقو

 لیوان

لیز می خوردی

                                 کلمه   از من   می ریخت

>کلمه به پا می شود.>

+ هر شب

                                                                                         edit

سرد است

دی است

تو انتهای میز  روبروی منی

مرا سر سی سانتی متر فاصله  نیست

                                            انگشتم از فلزی سرد تیر می کشد

                                            لیوان بزرگم از قاشق نقره ای سرگیجه گرفته

باز روز از آههای مردم سیاه می شود

باز پیاده رو به سمت تو کج می شود

باز باید بایستم و بببینم چگونه ردپایت دور می شود 

                           به اتاقی خالی کلید می اندازم

                                                       صداها را پرت کنم رو ی کاناپه

                               و صورتم را با کفهای صابون

                                                   از سوراخ پاشویه

                                                   به راههای زیر زمینی می ریزم

                                                    به چاههای نمور

                                                       تا از حفره های زمینی به تو

                                                                                             بخزم

+  

دیگر توی خیالم اتاق داری

                     میز داری

 دراز می کشی روزنامه می خوانی

حتی شبی 

به اندازه  دوست دارمی   

به خوابم امدی

 حالا به اندازه  دوستت دارمی

دراز شده زندگی ام

                                                  کش امده

                  ورقها وکاغذها دوستت دارم اند

 قابلمه های روی گاز از دوستت دارم اند

 دود از دودکش به اسمان طرح دوستت  دارم کشیده بود

                                                            که باران بارید 

                                به تنهایی اتاق بی بخاری ام چسبیدم

 دستهای تنهاییت را بغل کردم  

 تنها دارایی تنهای هایم را

                         باید از باران می گرفتمت

                                               در های خانه ام  بازمانده

 درهای روحم از باد بهم می خورد

کلاغها  غار غار امدن کسی  را سر داده اند

 کفشهای پشت در از امدن کسی می فت

                                                  می خواستم از باران بگیرمت

+  

مثل  این  دستمال کاغذی

حتی به  قیمت مچاله شدن

                       اگررها می شدم از پنجره

                                      کسی برای  گرفتنم دست از جیبش ؟

                                      سیگاری می کشم و ته لیوان

                                                      می چکانم توی 

                             دستمالی که می خواهد از بعد از مچاله اش بداند و دستی

 که می کشیدی اگر 

 دستی دیگر

 آستین دیگر ی

و درگیری تنهای من   

                                  با کسی که تنهایی نیست

در گیری من با بجزمن

آزارم می دهد تا شور  در  دهانم

  دوست دارم به مادرم بگویم پدر! پدر! پدر!

هر روز هوا را از اتاقم به  بغل

                                       هل می دهم هوای

                                             مانده این روزها بی زارم

 و بی زاری بدونه زاری نیست  این روزهاست که بی زار می ریزم روی تخت و تنهایی و کسی که ضد تنهایی ست می ریزد به من

دیگر عادت دارم توی اینه من نباشم

بدوم و جایم              جا بماند

                                 نیاید

روزی لبم را روی انگشتانت می گذارم و

                                                       می گویم که چقدر می خواهمت و نمی خواهم

                                                                               می خواهمت و  نمی خواهم

                                                       می گویم که این چای چقدر سرد است

                                                                     چقدر همه چیز به کسی می رسد

                                                            چقدر می خواهم یک قوطی قرص داشته باشم

                                                                 هر شب بزورلیوانی اب  و  قرص بخوابم

وشبی 

به سبکی کاملا کلاسیکی  بگویم

   دیگر نمی توانم  ....

و

همه قرصهایم را  بالا بی اندازم

+ هر شب

تا به کلمه ای دست می زنم

             دست می دهد به من

            از رگم بالا می رود     

                                 از لبم 

                                     در سرم می چرخد

                                     از پلکم 

                               و شب

                          لاشه اش را از دهانم روی کاغذها می ریزد

+ رزهای سفید

نه از پاره شدن دیواره رگها می ترسم

نه از پرستارهای سفیدی که مثل کاه

                                                   از در می روند

                                                 از دیوار می ایند

از ملاقاتی ها می ترسم

از روزنامه ی دور رزهای سفید

                                                    وقتی کسی که می خواستم نیامده 

                                                        وقتی کسی که می خواسته نیامده