خودی ات

اطلاع رسانی فعالیت های ادبی من

 
 
نویسنده : samira karami - ساعت ٢:٥٧ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۳/٢/۳٠
 

فرارهاي هميشه من از خود به خود بود

 

                                    بي خود بود

 

در به دري              از دري به دري ديگر رفتن است

 

                              به ديگر ي رفتن  است

 

من فقط  از تو به تو  خون می رسيد به دست هام

 

دست چپم را با ديگرم گرفته ام

 

تا خاطره دستهاي تو از دست نرود

 

دارم غرق مي شوم توي تخت خواب م فروتر

                                                

                                                تر

 

حتی  روبروي تو مي بيني ام نيستم

 

 من برعكس خودم برعكس اويخته ايست

 

که  دارد از زير اب ها

 

                                        با تو حرف مي زند

                                        

                                        از زير ابها 

 

پنجره را به روي خودكشي كشيده ای ست

 

                                كه بي خود  چه كشی ای

 

                                ک می شود تويی داشت

 

 در درهايی که نمی شود

                               

                   در ی که قفل نشود

 

                                 در نيست

 

                                انتظار حمله حمه است

 

                                من در معرض حمه 

 

                                                          حمه با من از پله هايی که بالا می افتد

 

                          زن را به همه می دهد

 

       تا من بماندوتويی که پرتم کرده

 

در زمينم يا در هوای

 

پا در هوای تو که نيستی

 

پرم از وقتی نيستی کجای نيستن هستی که هستی ....مستی

 

دستی که دارم غرق تر می روم در تخت خوابم فروتر

                                                         

                                                       تر              

 

توی اب اب اتاقم دارم می ترسم از صدای افتادن از طبقه ۳ چطوری ست از کسی که 

 

پنجره را از خودکشی ببند دستی که ....

 

                                                    .توی دستم گرفته ام که از دستم نروم 

 

 

 

 


 
 
 
نویسنده : samira karami - ساعت ٩:٠٤ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۳/٢/٢٠
 

                    خواب ...اب دارد

                    وتخت خواب.... تخته برای کندن از لبه های روز

وغرق می شوم درنيمروزهای بيداری تخت  ... خواب  دراين روزهای خيابان

                                                                     در مونيتور

                                                                      هر روز چت می کنم با لبهای تو

                          تا پشت ميز های دو نفره کافه... ثالثا هميشه مرگ است

ما سه نفر من  ... من روبرو و...ديگری مرگ که انگشتان سيگاری ام را بی پکی می کشيد

تنوع اتاقم امروز بالش را از اين سر تخت به ان سرش گذاشتم

و برعکس دراز کشيدم

 بر عکس غلت می زنم

                         بر عکس بغلم کن

دراز می کشم روی خيره به ماشين های ترافيک که در من جاری ست .

.به بر عکس که چرا از سقف نمی افتد

درست روی کاشی شماره هشت خيره در کاشی چهار

در کاشی دهم سوراخ زمين به مردمک مرده ها تا برهنه گی زن را تن را من را

عريانم را

در بخارها از  سه روح در چار ديوار م که چهارمی گريه کرد 

 قطره  های بخار روی کاشی ها را

در خوديت های  اين ميز دو تايی

درد يعنی رودر روی تو که مال من نيست است ام

و انگشتهام ادامه می دهد سيگاری که  دود می کند فاصله را

   پس

        نشسته ام که  پس نخوانی

 وقتی کسی پس می زندم

  ياد پس های که زده ام

                               پس

                                   از.... 

خفه از  بخارهادر لمس سرد اينهمه کاشی  در تصعيد خودم

چرا پری های کاشی پوش دريایی از کاشی دهم درنمی ايند

خود به خود در  خود به خود ی خوديت های

 سيليت بزنم ...که به خودت بيايی به من بيايی؟؟؟

درد يعنی روبروی  تو که برای يک بهار می خواهدت 

تو گوشه ی از قبل از مادرت را در او ببينی

کف ها از  کاشی ها از  گيج... می خورد ...در دهان زمين

در

در می زند

وبرهنه ام بخار شده در  می چکم از سرد سر می خورم از سرم

 

سيگاری در دست به دست  لب ها پک می خورداز هميشه ی

نفر اول که خود

نفر ديگر بی خود

و نفر سوم که خود به خودـ  مرگ است....  

 

  

 


 
 
 
نویسنده : samira karami - ساعت ۳:٥۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۳/٢/٥
 

                                                                             {س} را سر بر {شين} تو

                                                              من نقطه {ب} ی{با توام} هم نيستم 

 

 دارم تلو تلو تلو می خورم از زيادی  خردح ام

                                                     دستم نيست

                                                    لع  نتی نيست

چپ حا راراست رو می روند راحروحا رابالا گرفتح ام

                                                                سر رفتح ام

                                                                سر .. سراسرراه از من عقبتر بود

                                                      تن بی کله ام راهمه تنه می زدند 

پا به پای خودم پیادح رو را زير پا می گذارم

                                                  پابه پای پاهايم... پاهايم را زير پا می گذارم

من اويزان زنم را از پا به سقف ديدح ام وقتی رگحای گردنم متورم و دستحام

                                  و صدايی از بر عکس از من کح دوستت داشت

                                                                                     داشت

                                                              داشتن از زيادی خورده ام     

                                                                        از دستم نيست از نيستم

                                                                 من نقطه ب  با توام حم نيستم

                                     ح  ر ف سر اين  ح ر   ف ها نيست

                                     ح ر ف سر ح ر ف هايی ست که با کلمه تمام می شوند

                                      تو در تمام شدن   بی تفاوتی من ا

                                                                                   وی

                                                                              ز

                                                                                       ان

چرا در اويزان دست های من چت می کند در دستهای مادرم بادست های من در دستهای پدرم چت می کنم با ميزدست های من در من  در

                                                  رد  دستهايم اتاق را کثيف می کند

                                                                 جهان را کثيف می کنم

اتفاق ها را به هم می زنم تا زودتر بی افتی

 می افتم از چشم خودم

                         خودم را زير پا می گذارم

 

اويزان بازوان زنم

بر عکس همه از همه می گذرم

تلو تلو می شوم از زيادی خوردح ام             

                            دستم نيست 


 
 
 
نویسنده : samira karami - ساعت ٢:٥٩ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۳/٢/٥
 

  سياست های مولی{پولی يا مالی؟} 

در ايران چون هميشه سياست های مالی با کسر

ی بودجه مواجه می شوند بانک مرکزی پول پر قدرت خود را وارد کرده و در واقع سياست های مالی ما نهايتا به سياست پولی می رسند و در واقع دولت ايران هميشه در امور مالی خود در حال موليدن ست اين به نفع بانک مرکزی کی ست؟ اين بودجه های کلان در مجلس تصويب شد چرا هميشه کمبود می شود ؟  اقتصاد ايران رابينهود دارد ؟