خودی ات

اطلاع رسانی فعالیت های ادبی من

 
 
نویسنده : samira karami - ساعت ۱٠:٤٥ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/۳/۳۱
 

 

 

مثل  این  دستمال کاغذی

حتی به  قیمت مچاله شدن

                       اگررها می شدم از پنجره

 

                                      کسی برای  گرفتنم دست از جیبش ؟

 

                                      سیگاری می کشم و ته لیوان

                                                      می چکانم توی 

                             دستمالی که می خواهد از بعد از مچاله اش بداند و دستی

 که می کشیدی اگر 

 دستی دیگر

 آستین دیگر ی

و درگیری تنهای من   

                                  با کسی که تنهایی نیست

در گیری من با بجزمن

آزارم می دهد تا شور  در  دهانم

  دوست دارم به مادرم بگویم پدر! پدر! پدر!

هر روز هوا را از اتاقم به  بغل

                                       هل می دهم هوای

                                             مانده این روزها بی زارم

 و بی زاری بدونه زاری نیست  این روزهاست که بی زار می ریزم روی تخت و تنهایی و کسی که ضد تنهایی ست می ریزد به من

دیگر عادت دارم توی اینه من نباشم

بدوم و جایم              جا بماند

                                 نیاید

روزی لبم را روی انگشتانت می گذارم و

                                                       می گویم که چقدر می خواهمت و نمی خواهم

                                                                               می خواهمت و  نمی خواهم

                                                       می گویم که این چای چقدر سرد است

                                                                     چقدر همه چیز به کسی می رسد

                                                                     

                                                            چقدر می خواهم یک قوطی قرص داشته باشم

                                                                 هر شب بزورلیوانی اب  و  قرص بخوابم

وشبی 

به سبکی کاملا کلاسیکی  بگویم

   دیگر نمی توانم  ....

و

همه قرصهایم را  بالا بی اندازم

 


 
 
هر شب
نویسنده : samira karami - ساعت ٧:۱٢ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/۳/٢٥
 

 

تا به کلمه ای دست می زنم

             دست می دهد به من

            از رگم بالا می رود     

                                 از لبم 

                                     در سرم می چرخد

                                     از پلکم 

                               و شب

                          لاشه اش را از دهانم روی کاغذها می ریزد

 


 
 
رزهای سفید
نویسنده : samira karami - ساعت ۱۱:٥٥ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/۳/٧
 

  

 

 

 

نه از پاره شدن دیواره رگها می ترسم

 

نه از پرستارهای سفیدی که مثل کاه

 

                                                   از در می روند

 

                                                 از دیوار می ایند

 

 

از ملاقاتی ها می ترسم

 

از روزنامه ی دور رزهای سفید

 

 

                                                    وقتی کسی که می خواستم نیامده 

 

                                                        وقتی کسی که می خواسته نیامده