خودی ات

اطلاع رسانی فعالیت های ادبی من

 
ناگهان تن
نویسنده : samira karami - ساعت ٧:۳۱ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٥/۱٩
 

 

 

پیدایش ناگهان صدا

در رابطه

پیدایش کلید برق

انگشت

و روشنایی اتاق

                   فرو رفتن دوباره پوست در تن

                                                          چسبیدن به چند زیبایی سرگردان

                                                  از گردن سر و موهایی که به کار نمی رود

                                                   کاربرد من در تو بی کاری انگشتها لبها

                                                    کاربرد من بازی بسته به کار به اداره

                                                                                          به رفت

                                                                                          به برگشت

                                                                    کاربرد من گشایش لبهای تو

                                                                             تا بوس

                                                        ه های سر گردان اتاقی که

                                                                                         می گریز د از دستم  

                                                 آسانسوری که می سرد لای طبقات

                                                                                 پنجره ای که  هی پرتم می کند از  طبقه اجتماعی ام

                                                         من 88123 نیستم

                                                        سمیرایی که  اقیانوسی نا آرام بالا آورده 

         که بعد از چای ساعت ده لای پنجره را باز می کند

                                                          دنبال کبریت می گردد

                                                           دیفن باخیایی سمی

کبریت می زند تا تاریکی مردمکهای تو

                      پیدایش کلمات در چشم  

                                                  حضور ناگهان دهان بر فنجان ساعت ده

                                                          پیدایش پرندگان پرگوی پشت پنجره

                                                                               که حرفهایت را نمی زنند

                                                                                می جوند می جوند ماریجوانایی

                                             که کارش می کشد

                                                      به بوسه های ساکت طولانی سرد

                                                                                             لای ساعت دوازده

                                                                           و فرو رفتن برهنگی کلمات درلباس ساعتهای چهارده

                                                           شانزده

                                                           بیست و چهار

                                                                       تحویل جنازه شانزده مرداد نود

                                           چرا به لبه های فردا خودم را بکشم