خودی ات

اطلاع رسانی فعالیت های ادبی من

 
 
نویسنده : samira karami - ساعت ۱٠:٥٠ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٢/۸/۱٢
 

هر روز تازه از دست دادن تازه کسانی ست که دوستشان تنگ به بغل چسبيده ام

                                                                                         بی هيچ دليلی

                                                                   و ديگر نمی خواهمشان ببينم

                                                                                          به هزار دليل

                      هيچ کس الکی که

                                      الکلی نمی شود

مگر پای چون تويی در ميان و

چرا کسی پا در ميانی نمی کند

چه بد مستند اين درها که يله در خودشان بی طعمی از دهان تو هر چه می کنم باز نمی شوند

دربازه نمی شوند

به هر کس از تو دری رسيده به من دستگيره ای که نمی چرخد

به هرکس از تو شبيهی رسيده که عاشق همه بشوم

         به خاطر شبيهی که تو خود 

                                               داری

                                              وداری خودداری می کنی از من

هر چيز در خودش جبران می شود 

بغل در بی فشاری وسردی

دست در بی تفاوتی جيب

و چشم در نچرخيدن

هنوز نگات نکردم می توانی بروی

وتقسيم کنی

اگر منصفانه نصف کنيد

پنجره به من ميرسد زن به شما /تخت به شما /اتاق به شما

نيمی زير باران نيمی زير شانه تودر پنجره