خودی ات

اطلاع رسانی فعالیت های ادبی من

 
بی کسی هام
نویسنده : samira karami - ساعت ۱٠:٥۱ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٢/۱٠/۱٦
 

 همه اش ديگرانی

نگران کسانی پس من چی؟

 که روبروت نشسته ام ولب نزده ام به چيزی

                                                     همه اش مواظبم عاشقت نشوم

                                                                                         نشوم

تمام امروز خوابيده بيدار بودم

 وبه کسی

 کسی

کسی 

 که دستهاش داغ بشود توی دستام

وبشود باش انقدر در مه رفت که محو!!

 برف را با کسی قسمت کردم

 باکسی که صداش بلرزد پشت خط

 کسی که به دستم بگيرد 

 ببرد از خودم

                                             از خودم بدم از خودم

 تمام برف  حرف زدی!

 همه ش ديگرانی  که ديگر

پس من چی؟ 

 روبروت نشسته ام ودارم در می روم از

بی که دربدری هام جا می شود

        بغلت

        قفس بی فشار و ميله  ست که

                                                درکش نمی کنم وترکش

       نه

       بغلم کن تنها چسبيده به تو از چيزی نمی ترسم

        وقتی که رفت ديدمش از يک خوداحافظی در ازدحام ان همه ادم

                                                                                   دم و

                                                                                   بازدم نفس تو

                                                                             طعم تلخ کاپو چينو

                                                                                      {که لبنزدهام هنوز}

مه !کوکم را به هم زده

                                سل ها دو می شود دو  می شود دو می شود دو می شود

خيره  پنجره سر گيجه شدم اتاق شده م  می چرخ ...  ام

و برف دانه های سر گردان

 سر گردانی شال گردنيست که دور گردنم  کفشم  

                                                            تمام تنم جا مانده جايی

خودم را به دست می گيرم                                    

 ومی برم از خودم بدم از خودم

 وبی کسی هام پالتويست که تنگ کنم به تنم و

                                                              برهنه تر

                                                                      تر 

می روم روی ردم روی برف می روم روی می روم ردم ...