خودی ات

اطلاع رسانی فعالیت های ادبی من

 
 
نویسنده : samira karami - ساعت ۱٠:٢۱ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٢/۱٠/٢٢
 

ساعات پيژامه پوشم را

کراوات زدم

ادکلن

پشت ميز نشاندم 

دو رنده توی چشمهام همه ادم ها را از کتابها بيرون

رنده

ازگوشت و پوست همه گذشتم در هيچ کسم

                                          در هيچ کسم

 کمی فرداعاشقم باش وهمينفردا 

ج دا

ميی شويم

               حالا به من دست بده خوش به دست گيره رسيدهام بايد بچرخم وباز

                                     در اين اتاق بسته کسی نيست که نيست

                                   تا بی کسی ام را بکشم هيچ کسی نيست

نيست که نيست اصلا مهم نيست

همه جا را از کاغذ تا ميز امضا می زنيم

 زنم می شوی از اينها که توی يک اتاق توی يک پنجره توی يک ..

بعدنشد

 هيچ جوری

جا نشديم توی يک اتاق يک توی يک ميز توی ...

وج دا

شديم همين

در هيچکسم

همه يک نفرند که منم

تلفن همه را جواب می دهم

پس ورد همه را می زنم

                            از قرارهای سر کاری

      تا دوستت دارم ها ی از سر بی کاری

روی تمام پنجره ها کليک کرده ام منتظرopenتمام جهان هستم 

                           کو کسی که يکنفر نيست

                                             کو کسی که همه است

در اين همه همهمه مرا به خودم گذاشتی 

                                                         که همه بشوم

من يک نفرست  من منم هم نيست

 تا دل بکنم از همه

                            هيچ کسی نيست که نيست