خودی ات

اطلاع رسانی فعالیت های ادبی من

 
 
نویسنده : samira karami - ساعت ۱٠:۳٢ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٢/۱۱/۱٢
 

دنج نيست

 

اين صندلي

 

يوا ش ش  شكي نيس ! س! ست

 

 

ان كوچه تاريك هم تاريك نبود

 

                             كلمات  تو در تاريكي هم  ناتوانند

                              کلمات تو نا توانند               

                              کلمات تو نمی توانند 

 

                            دوستت دارمي در كار نيست

 

                 د ر اين بازي ها كه  بي  خودت كه مي بازمت تا كي !

                                                                            !  تا كي  اين بازنده  ببازي ات

 

                                                                                                                                   ببازم

 تو همه اش عوض مي شود  اينجا چندين تو در تو افتاده

 

و تو هي  مي افتي در خودت

 

 خيلي كه خودت بشوي  هر  تو خودش 

 

 با اين  همه !

 

 من يك تنه ؟

 

 در تن به تن  اين همه  تنهاي تنه  مي خورم از

  همه 

همش سوال  مي شوي  اگر نپرسي  سوال  تر پرم از پر سش هاي چقدر  مي پرسي ؟؟

 

دست از سر  اين  سر سر يهاي  مسخره  كه سر خورده  تر

                                                                             بشوم؟

دستم  رو  ول  كن       هيچ كس  پشت  صندلي  گم نمي شود

 

انجا كساني كه كسان منند  هنوز دنبال مني كه  گم

                                                                                                                                                                                            بروند گم  شن

 

 هر پرده پري كوچكي ست  كه بر دار

 

و هر ذره  تنم تويي كه دارد  به يك انتحار

 

 چقدر نباشي كه تاز ه  كه امدي

 

دست  به دست كرده باشي خودت را

 

                                      دس دسي هم دوستت دارم

 

                         از دست بروي هم دوستت دارم

                    

                               بروي  هم..

 

تنها  رگي  بر مي دارم از گلويم تا در دو ستت دارم  تو كار بگذارم  بايد بايد

 

جان بگيرد و نجاتم

 

 بين  من  اتفاقي  چه دنبال  مي گردي 

   چندين تو در تو افتاده كه  خودت هم گم

 

كساني كه كسان منند

 

پدرم چك هايش را  ميل ندارد چيزي و دراز به دراز در خانه پدری

 

در ان ور زمين اگر دري داشت به اتاق  كوچك من اين  ور 

  قفلش  مي كردم 

 

  چقدر بگويم كه دل كنده ام

 

از اينجا  و در يواشكي  همه ا تاقهاي خالي هيچ پسري سه تار  مقدمه داد نمي زند

 

بين من اتفاقي  نيفتاده

 

 

فقط عرق كرده ام از

 

وخون  كه همين طور از