خودی ات

اطلاع رسانی فعالیت های ادبی من

 
 
نویسنده : samira karami - ساعت ٩:٠٤ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۳/٢/٢٠
 

                    خواب ...اب دارد

                    وتخت خواب.... تخته برای کندن از لبه های روز

وغرق می شوم درنيمروزهای بيداری تخت  ... خواب  دراين روزهای خيابان

                                                                     در مونيتور

                                                                      هر روز چت می کنم با لبهای تو

                          تا پشت ميز های دو نفره کافه... ثالثا هميشه مرگ است

ما سه نفر من  ... من روبرو و...ديگری مرگ که انگشتان سيگاری ام را بی پکی می کشيد

تنوع اتاقم امروز بالش را از اين سر تخت به ان سرش گذاشتم

و برعکس دراز کشيدم

 بر عکس غلت می زنم

                         بر عکس بغلم کن

دراز می کشم روی خيره به ماشين های ترافيک که در من جاری ست .

.به بر عکس که چرا از سقف نمی افتد

درست روی کاشی شماره هشت خيره در کاشی چهار

در کاشی دهم سوراخ زمين به مردمک مرده ها تا برهنه گی زن را تن را من را

عريانم را

در بخارها از  سه روح در چار ديوار م که چهارمی گريه کرد 

 قطره  های بخار روی کاشی ها را

در خوديت های  اين ميز دو تايی

درد يعنی رودر روی تو که مال من نيست است ام

و انگشتهام ادامه می دهد سيگاری که  دود می کند فاصله را

   پس

        نشسته ام که  پس نخوانی

 وقتی کسی پس می زندم

  ياد پس های که زده ام

                               پس

                                   از.... 

خفه از  بخارهادر لمس سرد اينهمه کاشی  در تصعيد خودم

چرا پری های کاشی پوش دريایی از کاشی دهم درنمی ايند

خود به خود در  خود به خود ی خوديت های

 سيليت بزنم ...که به خودت بيايی به من بيايی؟؟؟

درد يعنی روبروی  تو که برای يک بهار می خواهدت 

تو گوشه ی از قبل از مادرت را در او ببينی

کف ها از  کاشی ها از  گيج... می خورد ...در دهان زمين

در

در می زند

وبرهنه ام بخار شده در  می چکم از سرد سر می خورم از سرم

 

سيگاری در دست به دست  لب ها پک می خورداز هميشه ی

نفر اول که خود

نفر ديگر بی خود

و نفر سوم که خود به خودـ  مرگ است....