خودی ات

اطلاع رسانی فعالیت های ادبی من

 
 
نویسنده : samira karami - ساعت ٦:٤٥ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۳/٦/٧
 

زندگی ام دهان باز کرده

دهانی در سرم جا مانده

 دهانی  تمامم را نفس کشيده

 

زير ميزم دراز کشيدم

قايمم

دهانی باز شده در زندگی ام

از لای چشمهام همه چيزها می افتند 

                              همه چيزها در من شناورم

  به پشت پايين می رود اين سالهاست

                                به پشت

                                    پايين 

                                     زمينی برای بر خوردن نيست

من هيچ شباهتی به خودم ندارم

هميشه جای ديگری به من تعارف شد

جهان بيمارستان بزرگی ست

که در تخت ديگری دراز بکشم

من خودم را ياد نگرفته ام

هنوز بلدم نيستم

 

من هيچ شباهتی به

                            هيچ کسی  را ندارم

تنهايی عميقی که تا کسی می خواهد تمامش کند

تنهاترش

 

روزها مرا به صخره های خواب ها می کوبند

تا می توانم سرم را در دستهايم بگيرم خوبم

                           تا می توانم .......خوبم

 

 نقدی بر اين شعر را از عرفان هاشمی بخوانيد...