خودی ات

اطلاع رسانی فعالیت های ادبی من

 
 
نویسنده : samira karami - ساعت ۳:۳۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۳/٧/۱٥
 

دارم

 دست بسته

                        دست و پا می زنم

                       تخت يعنی دراز بکش...ميز يعنی ....در يعنی ..... 

در بايد نبايد مضحک اشيا انقدر گمم

که برای سر نگونی سری کم دارم

 سرم را  بی تقلايی  که با انگشتی  غرق فرو  می شوم  

هرگز زير ابها به ديدنم نيامدی

دوستانم با دوستانم دوست شدند

دستهايم با لبه چاقو

خط می کشم تا در پاورقی

                                  لخت تر با کلمه ها

                                    هر چيز به يک نقطه نياز دارد

                                    همه چيز به يک نقطه فرو می رود

                                                                        زمين را مثل تنش ليس بزنيد

                                           تنم رودخانه ای  ست 

                                           تنهايی ام جنازه ای يخ کرده 

                                            که ليس می خورد

روی دستهايی که  حالا به ديگری می دهی

کسی اين روزها را روی تکرار زده

از هر درد چند بار بگذرم

اين حرفها را چند بار بشنوم

امروز چند بار شروع می شود

                                                  لخت تر با کلمه هام پای پاورقی دراز می کشم