خودی ات

اطلاع رسانی فعالیت های ادبی من

 
 
نویسنده : samira karami - ساعت ۱۱:۳٦ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۳/۸/۱٧
 

اين شعر باز نويسی شد(۳/۹/۸۳)

 

هيچ وقت /هيچ زنی /هيچ مردی را /بر نگردانده .هيچ وقت/ هيچ مردی /هيچ زنی را /بر نگردانده .

زمين راکشيدم از زير پايم

که روی پای خودم باشم 

از به همه زده  

                  بهم  خورده ام

                             تا ليس بخورم در خاطره ای

همیشه حقيقت فاصله است

همیشه فاصله ثل دهان مرده تلخ است

و هميشه دست هام از دهنت  زود می

                                                   افتد

 از لای لبهای تو دنبال کلمه نيستم ديگر

                                         نيستی ام

روحم را با زير سيگاری ام عوضی گرفته ام  

                              دست و پايم با خودم نيست

وگرنه بارها تمامم 

وقتی گريه می کنم کجايی وقتی دستهای تو ديگر دست نيست لمس  ذره هاي من است

وقتی انقدر خيس خورده ام که لای هيچ جنگلی

                                                      خشکم نمی کنی

از سيگار تو خاکسترريخخت تم بر تو

 جدايی اسان است

                           به ابهای پنجره گلدان می دهم

با حواسم از درخت های گنجشک ها می پرتم  به

ازديدارهای  از تو می امدم

                                            سرم را توی ملافه  وبالش گم می کردم

                                                                 تر سناک  شده ام

                                            مثل مردمکی بيرون زده 

                                            از تقه های توبر ميز  جهانم به لرزه می افتد