خودی ات

اطلاع رسانی فعالیت های ادبی من

 
 
نویسنده : samira karami - ساعت ۱:۳٤ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۳/٩/۱٠
 

ديگر خودم را با خودم تنها نمی گذارم

از تو در من افتاده خون ريزی ام 

 ما دو نا مساوی بوديم که   تو در من بيشتر از من در تو

من  مکعب های مربعم را می خواهم

من مکععب های مربععم را گم کرده ام

من مکععبهای مربعم را گم کردم

من  مکعبهای مربععم را گم کردم

پاييزهنوز  سیگار برگ می کشيد

من با مکعبهای مربعم هميشه خاطر ه ای را در بی شکلی بازی از خودم می سا ختم


 


وخودم را از دهان مه نفس می زنم

 مردم تکه های رنگی متحرکی   که در  قوطی هايشان تمام می شدند


من لای انگشتهای تو هم تمام نمی شدم


بخار باقی مانده دو تنفس شد ه ام 


 دوستانم را با اسم تو صدا می زنم (در خودم)


                             صدا نمی زنم 


اينکه دستهای تو را از دست دادم از خودت را نه

هنوز جنازه ای متورم از ابهای تو                                                                          هنوز بالا نياورديم


من مکعب های مربعم را گم کردم


زاويه ها را انقدر جويده ام که انحنا شده اند 

همه چيز ريخته از زير پايم 

                                           اينکه نمی افتم از بی عميق همه چيز است


                                                    و از  گذشته ای که  اتفاق نيفتاده ست