خودی ات

اطلاع رسانی فعالیت های ادبی من

 
 
نویسنده : samira karami - ساعت ٢:۳٠ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۳/۱٠/٢
 

خيابانها هميشه مرا به ملافه می کشند


می خزم زير امشبم


بايد به نوک انگشتهای تو فکر کنم


در تو همه چيز سقف و لامپ می شود


                                                                                   صداهای بيرونی


                                              لمس های  اب می شوم از  لغزش  دستانت


                                                                                     ادمهای بيرونی


از بيرونی ها به درونم می اندازم



موج ها ساعت ها حرف ها  تو را در من بالامی اورم


                                                             بالا


                                                           به لبهات نرسيده


                                                          حرفها موج ها ساعت ها زیر می افتم


بسترم بغلی از نفس افتاده ام 


گوری که می بلعدم


                     کسانی که دوستشان داری


                                                                                  درباره دوستشان داری


                                                                                  چه فکر می کنند؟


                    کسانی که دوستت دارند


                                             چه فکر می کنی؟


از دوستت دارم از کلمه هايی که نداش ت خون می رفت


رد ما خون روی برفها بود


از رد ما خون می رفت بر برفها


رد ما در ما رد می شد از ما