خودی ات

اطلاع رسانی فعالیت های ادبی من

 
 
نویسنده : samira karami - ساعت ۱۱:٤۸ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٥/۱٢/٥
 

دستی که بايد از روحم می گذشت

                    از تنم گذشت

تمام سال بی کلمه

             بی کلمه

                  هر روز

                      به اشيا می خوردم 

                      برخوردهای من به  روحهای اتاقم می تابيد

بر فراز صندليهايشان بخار می شدند

بخارهای کسانم  که معلق

                              به هم  می تنند

                             و وقتی دوباره جسم می شوند

                              روی صندليها

                                    کسی خودش نيست

درهر کس از من ذره ی هست و ذره ای از من در هر کس

اينها دروغهای من است برای راهی به شما

وقتی که راهها بسته اند

راه های مرا بسته اند

تنهايی ادمی بی راه بيبشتر می شود

تنهايی مرا کلمه پر نمی کرد

 پشت هر کلمه جنگلی بود

ايا وقتی دروغ می گفتم

            به جنگلهای باورهايم پناه می بردم؟