خودی ات

اطلاع رسانی فعالیت های ادبی من

 
 
نویسنده : samira karami - ساعت ۱۱:۳٩ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٦/٤/٢
 

 

هر کس به من يک کلمه بدهد من از او يک کلمه گرفته ام                                                           

                                      تمام تمام تمام زندگی ام همين است                                     

ولی هر کس به من يک کلمه بدهد من از او يک کلمه گرفته ام؟                                                    

                                            اينجا تمام زندگی ام زير سوال می رود                                       

به شرط اينکه کسی که دارد کلمه می دهد کلمه را با دست بدهد                                                     

                                     اينجا به بن بست می رسم                                                     

هر کس به من يک کلمه در يک صفحه بدهد من از او يک کلمه در يک صفحه گرفته ام                       

                                     اين زندگی جديد من است                                                      

ولی ايا هر کس به من يک کلمه در يک صفحه بدهد به من کلمه داده يا صفحه؟                                

                                     اين استفهامی انکار برای اثبات اشتباههای من است                

 

من زندگی جديدم را اشتباه کرده ام                                                                                        

دنبال کلمه نبوده ام دنبال صفحه گشته ام                                                                               

                                                     من که داشتم زندگی خودم را می کردم

                                                     من از سوالها می ترسم

                                                      ازمن چيزی نپرسيد

 

                                       اين خواهش من برای ساختن چيزی در شما                     

                                        و خراب کردنش در خودم است                            

                                                                 اين يعنی تنهايی             

                                                                                 اه تنهايی              

                                                                                         تنهايی         

                                                                                              تنهايی

کيست که تنهانيست مگر نباشد                                                                                            

کيست که باشد و تنها نباشد                                                                                    

هر روز زاری را به زانو می اندازم از تنهايی                                                                            

از من نمی ريزد اشکها در من چال می شود                                                                              

در چاله ام کسی نمی افتد به خاطر گره روسری ام                                     .

از چشم ببندم صدای سوت زود پز می ايد                                                 

صدای هياهوی کوچه                                              

صدای کروچ کروچ دندانهايم از تنهايی                      

                               من به صدای خيس گرمی در گوشم می ميرم                                            

                                                                                  بی تو ميميرم                               

                                         اينجا حقيقت مرده از واقعيت زنده بيرون زده

                                                   به تغييرات شما فکر می کنم

                                                                اين تنها نجات من است؟