خودی ات

اطلاع رسانی فعالیت های ادبی من

 
 
نویسنده : samira karami - ساعت ٦:٥۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٦/٥/۱٧
 

حل شده ام

مثل قاشقی شکر

در قهو ه ای مشکلاتم

                 به پنجره می روم

                   شبی از خوا ب پاهايم پریدم

                                دیگر هر شب در شهر م

                                          تن های به هم تنیده ی تنهایی می گریند

روزی اخرین در  را باز می کنم

 از اخرین بازی بپرم

در بازیمان تا بستگی مرگ/ باز /بمان

                                   در نمی بینمت در درد که در درونم می دود

                                   از دستهای می ترسم

                                                         بدستم بگیر

تا ببینمت روزها می خوابم

شبها نمی خوابم

دیگر /گونم/ اینگونه

روزی با دندانهایم با لبهايم به  کشف دهان تو می ایم

با قایقی به  کشف دریاهای

                                           گم شده

                                                 هر روحی یک بار به لرزه می افتد

                                                 هر نگاهی یکبار ویران می کند

                                                          یک با ر ویران می شود

تنهایی یک بار می میرد

دستانی که باز می کنی به من دیگر نبند

رویاهای من  همین کلمه ها ست

                                 اه

                                                   قهوه ام را هم بزن