دنج نيست

<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

 

اين صندلي

 

يوا ش ش  شكي نيس ! س! ست

 

 

ان كوچه تاريك هم تاريك نبود

 

                             كلمات  تو در تاريكي هم  ناتوانند

                              کلمات تو نا توانند               

                              کلمات تو نمی توانند

 

 

                            دوستت دارمي در كار نيست

 

                 د ر اين بازي ها كه  بي  خودت كه مي بازمت تا كي !

                                                                            !  تا كي  اين بازنده  ببازي ات

 

                                                                                                                                   ببازم

 تو همه اش عوض مي شود  اينجا چندين تو در تو افتاده

 

و تو هي  مي افتي در خودت

 

 خيلي كه خودت بشوي  هر  تو خودش 

 

 با اين  همه !

 

 من يك تنه ؟

 

 در تن به تن  اين همه  تنهاي تنه  مي خورم از

  همه 

همش سوال  مي شوي  اگر نپرسي  سوال  تر پرم از پر سش هاي چقدر  مي پرسي ؟؟

 

دست از سر  اين  سر سر يهاي  مسخره  كه سر خورده  تر

                                                                             بشوم؟

دستم  رو  ول  كن       هيچ كس  پشت  صندلي  گم نمي شود

 

انجا كساني كه كسان منند  هنوز دنبال مني كه  گم

                                                                                                                                                                                            بروند گم  شن

 

 هر پرده پري كوچكي ست  كه بر دار

 

و هر ذره  تنم تويي كه دارد  به يك انتحار

 

 چقدر نباشي كه تاز ه  كه امدي

 

دست  به دست كرده باشي خودت را

 

                                      دس دسي هم دوستت دارم

 

                         از دست بروي هم دوستت دارم

                    

                               بروي  هم..

 

تنها  رگي  بر مي دارم از گلويم تا در دو ستت دارم  تو كار بگذارم  بايد بايد

 

جان بگيرد و نجاتم

 

 بين  من  اتفاقي  چه دنبال  مي گردي 

   چندين تو در تو افتاده كه  خودت هم گم

 

كساني كه كسان منند

 

پدرم چك هايش را  ميل ندارد چيزي و دراز به دراز در خانه پدری

 

در ان ور زمين اگر دري داشت به اتاق  كوچك من اين  ور 

  قفلش  مي كردم 

 

  چقدر بگويم كه دل كنده ام

 

از اينجا  و در يواشكي  همه ا تاقهاي خالي هيچ پسري سه تار  مقدمه داد نمي زند

 

بين من اتفاقي  نيفتاده

 

 

فقط عرق كرده ام از

 

/ 21 نظر / 9 بازدید
نمایش نظرات قبلی
پریسا

سلام سميرا. شعر آخرم رو ببين ( ۲۰ بهمن )

shahab

سلام... سرو مستانه دل/ و من بی من شده را/ در خود ای بی خود شده ام/ ديدنش بی پايان... عاشق باشی و عميق.

saeed

همه ی ذره های تن آدمی که بزند به اتحار... زبان شعر تو اين جوری بود که خوب بود ... شعر خوبی بود.از انبار باروت و ديناميت می آيم به کجا می روم ؟ به دستی که سرسری بزند تو سری..

بدون اسم

من تازه پيدات کردم ! ازت هم خوشم اومد!

ارمغان بهداروند

سلام. خوشحالم که با يک دوست ناديده بی تعارف آشنا می شوم . از کامنت تان ممنونم. . شعر قشنگ تان را هم خواندم و دوباره خواهم خواند تا برايتان چيزی بنويسم . با درود .

نرده ها

سلام سایت مانيها شعرت روپابلیش کرده .. خوشحالی؟

سید محمد محمدی

سلام از اشنايی با وبلاگ و تقريبا خودتـــــــــــــــــــــــان خوشحالم شيشه در باران می بارد باران در شیشه می شکند سيد محمد محمدی يزد بهمن

farshad shirzadi

من هم چقدر از نظر زيباييتان که به قول خودتان، شخصی بود سود بردم... نه... به جا گفته بوديد و من هم به جان شعرهام خواهم خريد. ارادتمند. ضمنا بدم نمی آيد با شما لينک شوم...

elham

سلام سمير جون. دستم را ول کن هيچ کس پشت صندلی که گم نمی شود ... عجب چيزی شده ها . راستی کجايی ؟