حل شده ام

مثل قاشقی شکر

در قهو ه ای مشکلاتم

                 به پنجره می روم

                   شبی از خوا ب پاهايم پریدم

                                دیگر هر شب در شهر م

                                          تن های به هم تنیده ی تنهایی می گریند

روزی اخرین در  را باز می کنم

 از اخرین بازی بپرم

در بازیمان تا بستگی مرگ/ باز /بمان

                                   در نمی بینمت در درد که در درونم می دود

                                   از دستهای می ترسم

                                                         بدستم بگیر

تا ببینمت روزها می خوابم

شبها نمی خوابم

دیگر /گونم/ اینگونه

روزی با دندانهایم با لبهايم به  کشف دهان تو می ایم

با قایقی به  کشف دریاهای

                                           گم شده

                                                 هر روحی یک بار به لرزه می افتد

                                                 هر نگاهی یکبار ویران می کند

                                                          یک با ر ویران می شود

تنهایی یک بار می میرد

دستانی که باز می کنی به من دیگر نبند

رویاهای من  همین کلمه ها ست

                                 اه

                                                   قهوه ام را هم بزن

 

/ 17 نظر / 9 بازدید
نمایش نظرات قبلی
فرياد ناصری

کلمات در بستگی بهم انگار خوب باز ميشوند/سطر می شوند /يکبار خواندم نه سرسری که از سرسری خوانان ديگر همه بی زارند؟/در همين يکبار به چشمم خوش نشست/که باچشم خواندم

زهرا آسيابانی

«به نام آفریننده ی عشق و زیبایی» سلام بر خداوند سلام بر عشق سلام بر ساکنان سرزمین عشق و سپاس از تو که مرا تنهایی بخشیدی تا فراموشت نکنم زیرا وقتی این تنهایی در تو و از توست ، می توانم گناهم را به دست بخشندگی تو بسپارم چند کوتاه حاصل این تنهایی تقدیم به تو و به دوستداران تو که قطره قطره ی اشکشان در پای عشق می سوزد.

نرگس

سلام بچه!

تنوين...

حرف زدن های گاه بی گاه درست مثل هم زدن قهوه است....وقتی همیشه از راست به چ هم می زنی همه چیز رو براه است و قهوه ات هم می خورد اما اگر یکباره از چ به راست هم بزنی قهوه ای می شوی......قصه ما هم شد این...رکاکت جزوی از زندگی است....گاهی فقط ما شاید معنایش می کنیم زشت.....

دوست قديمی

قهوه ات يخ کرد .چرا نمی گذاری لب نمی گذاری بزنم

زاويه

سلام سميرا كريمي خوانديم وخوانده شديم و حالا با يك داستان كوتاه از اهالي .. / به رو.ز شديم !!!!

ناما جعفری

سلام بازهم مهربانانه...به توعزيز....گاهی وقت ها که فکرمی کنم...البته گاهی وقت ها...می بینم آدم های بزرگ وکوچک زیادی درون کله ام، آمد ورفت داشتن...آدم های کوچک زود رفته اند تا شاید روزی برگردند وبرگرده من به تماشای ستاره ها بنشینند یا شاید بزرگ شوند ...بزرگترازبزرگ....اما آدم های بزرگ هم، زود رفته اند ...کله من یعنی ناما جعفری این قدرکوچک بود که آدم بزرگ ها درونش جا نمی گرفتن...به ديداری باز.تازه اميدوار

ناهيد سلطانی

سری به آينه های عطش زده بزن دستها وترنج من هر روز با خيال تو بريده ميشود (ناهيد سلطانی)